اثر میکرونیزاسیون و اندازه دانه ذرت در هر وعده بر پاسخ گلیسمی و پتانسیل اسیدوز روده بزرگ در اسب‌ها

چکیده فارسی

هدف این مطالعه، بررسی اثر متقابل میکرونیزاسیون دانه ذرت و میزان نشاسته در هر وعده غذایی بر پاسخ گلوکز پلاسما در اسب‌ها و همچنین ارزیابی این موضوع بود که آیا میکرونیزاسیون می‌تواند بر خطر بروز اسیدوز روده بزرگ تأثیرگذار باشد یا خیر.

در این پژوهش، ۶ مادیان بالغ سالم، غیرآبستن و ۶ تا ۱۰ ساله با وزن اولیه 301 تا 463 کیلوگرم در قالب یک طرح متقاطع فاکتوریل ۲×۳ مورد استفاده قرار گرفتند. تیمارها شامل دو نوع فرآوری دانه ذرت (آسیاب‌شده و فلیک میکرونیزه) و سه سطح نشاسته در هر وعده غذایی (1، 1.5 و 2 گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن) بودند.

نمونه‌گیری خون پیش از تغذیه و در زمان‌های 30، 60، 90، 120، 180، 240 و 300 دقیقه پس از تغذیه صبحگاهی انجام شد و غلظت گلوکز پلاسما اندازه‌گیری گردید. همچنین، میزان ناپدید شدن ماده خشک در روده باریک و روده بزرگ برای هر دو نوع ذرت با استفاده از روش‌های آزمایشگاهی ارزیابی شد.

نتایج نشان داد ذرت فلیک میکرونیزه، ناپدید شدن آنزیمی ماده خشک در روده باریک را حدود سه برابر بیشتر از ذرت آسیاب‌شده افزایش داد (P<0.001) . همچنین، باقی‌مانده حاصل از هضم آنزیمی در ذرت میکرونیزه در طول تخمیر روده بزرگ در شرایط آزمایشگاهی 38.59 درصد سریع‌تر از ذرت آسیاب‌شده تخمیر شد.

اسب‌هایی که ذرت فلیک میکرونیزه مصرف کردند، افزایش معنی‌دار غلظت گلوکز پلاسما پس از تغذیه را نشان دادند (P<0.001). علاوه بر این، افزایش سطح نشاسته در هر وعده از 1 تا 2 گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن نیز موجب افزایش گلوکز پلاسما شد (P=0.005)، در حالی‌که اثر متقابل معنی‌داری بین نوع فرآوری و مقدار نشاسته مشاهده نشد.

در مجموع، نتایج نشان داد که هم میکرونیزاسیون دانه ذرت و هم افزایش مقدار نشاسته در هر وعده غذایی موجب افزایش پاسخ گلیسمی در اسب‌ها می‌شود، هرچند شدت این پاسخ به‌طور کامل با پیش‌بینی‌های حاصل از مطالعات آزمایشگاهی همخوانی نداشت.

کلیدواژه‌ها

مطالعه مقاله