اثرات روش های ورقه ای کردن ( فلیک کردن) بر سرعت و میزان تجزیه شکمبه‌ای نشاسته ی دانه‌ی ذرت

چکیده فارسی

در این مطالعه، اثر روش‌های مختلف فرآوری دانه‌های ذرت شامل ورقه کردن با بخار (Steam-flaking)، میکرونیزاسیون بدون ورقه مردن و ترکیب میکرونیزه کردن و ورقه ای شدن ( به‌ترتیب F، M و MF، بر شاخص جذب آب (WAI)، میزان نشاسته تخریب شده (DSC)، قابلیت هضم مواد مغذی، تولید گاز (GP)، پروتئین خام میکروبی (MCP) و پروتئین خام قابل استفاده مؤثر (EUCP) بررسی شد.

تیمارهای فلیک‌شده (F و MF) در سه حالت دانه کامل، خردشده و آسیاب‌شده (با اندازه‌های 1.5 و 3 میلی‌متر) مورد استفاده قرار گرفتند، در حالی‌که دانه‌های فرآوری‌نشده (G) و تیمار میکرونیزه (M) تنها به‌صورت آسیاب‌شده استفاده شدند.

تمام تیمارهای MF نسبت به سایر تیمارها، قابلیت هضم بالاتری در ماده خشک (DM) و نشاسته، تولید گاز بیشتر و همچنین مقادیر بالاتر پروتئین میکروبی (MCP) و پروتئین قابل استفاده مؤثر (EUCP) نشان دادند (P<0.001).

در مقابل، تیمار F در حالت دانه کامل و همچنین ذرت میکرونیزه آسیاب‌شده کمترین قابلیت هضم شکمبه‌ای ماده خشک و نشاسته، تولید گاز و MCP را نشان دادند (P<0.001). با این حال، همین تیمارها بیشترین میزان هضم ماده خشک و نشاسته در روده باریک را در شرایط آزمایشگاهی نشان دادند.

نتایج نشان می‌دهد که ورقه ای کردن پس از پرتودهی مادون قرمز ممکن است موجب افزایش شدید تجزیه شکمبه‌ای نسبت به فلیکینگ با بخار شود. بنابراین، چگالی فلیک بالاتر از 0.41 کیلوگرم بر لیتر برای ذرت میکرونیزه–فلیک‌شده در حالت دانه کامل مناسب است تا تعادل بهینه بین تجزیه شکمبه‌ای و هضم در روده باریک و حداکثر قابلیت هضم نشاسته حاصل شود.

کلیدواژه‌ها

مطالعه مقاله