میکرونیزاسیون
پرتوی مادون قرمز یا فروسرخ، اشعهای بیضرر
پرتو مادون قرمز یکی از پرتوهای الکترومغناطیسی است که به طور کلی طول موج آن بین ۷۸۰ نانومتر تا ۱۰۰۰ میکرومتر قرار دارد و به سه طیف فروسرخ نزدیک (۷۵/۰ تا ۴/۱ میکرومتر)، متوسط (۴/۱ تا ۳ میکرومتر) و دور (۳ تا ۱۰۰۰ میکرومتر) تقسیم میشود. میلیارد ها سال است که خورشید به عنوان منبعی از مادون قرمز بر زمین میتابد. تخمین زده میشود که بیش از نیمی (۵۴-۵۲%) از تابش نور خورشید مادون قرمز است، در حالی که ۴۳-۴۲% نور مرئی و ۵-۳% باقیمانده، اشعه ماوراء بنفش (فرابنفش) میباشد. [1]
ما هر روز تابش مادون قرمز را به صورت گرما تجربه میکنیم زیرا امواج فروسرخ، حرارتی هستند. از منابع دست ساز تشعشعات فروسرخ میتوان به فلزات گرم شده، شیشه مذاب، لوازم برقی خانگی، لامپهای رشته ای، بخاریهای تابشی، کورهها، جوشکاری با قوس الکتریکی و مشعلهای پلاسما اشاره کرد. به طور معمول پرتو تولید شده در منابع مذکور بیشتر از نوع پرتو مادون قرمز دور بوده که نگرانی خاصی برای سلامت انسان و حیوان ایجاد نمیکند. [1]
انواع پرتوی فروسرخ (IR)، براساس طول موج/فرکانس، به شکل زیر تقسیمبندی میشود (طبق استاندارد جهانی ISO 20473): [2]
| نام | اختصار | محدوده طول موجی | |
| مادون قرمز نزدیک (Near Infrared) | NIR | 0.78 تا 3 پیکومتر | |
| مادون قرمز میانی (Mid Infrared) | MIR | 3 تا 50 پیکومتر | |
| مادون قرمز دور (Far Infrared) | FIR | 50 تا 1000 پیکومتر |
از کاربردهای این اشعه میتوان به تکنولوژی میکرونایزر فلیکر اشاره کرد:
در مورد کاربردها و مزایای تکنولوژی میکرونایزر فلیکر بخوانید – وبلاگ فستکوک
منابع:
- Hathaway, J.A., and Sliney, D.H., 2017. Visible Light and Infrared Radiation, Chapter 13 in Physical and Biological Hazards of the Workplace, Third Edition. John Wiley & Sons.
- مادون قرمز (Infrared) یا فروسرخ – مجله فرادرس


